Γεια σας παίδες.

Επιτέλους αποφάσισα να κάνω ταξίδι στην Ευρώπη με τη μηχανή μου και θα ήθελα τη βοήθεια, όσων γνωρίζουν.

Θέλω λοιπόν να πάω από Αθήνα στο Μαυροβούνιο, πρώτο σταθμό του ταξιδιού μου. Σκέφτηκα να ακολουθήσω διαδρομή που να περνά από Αλβανία, μια και δεν έχω πάει ποτέ και θα ήθελα το ταξίδι μου να περιλαμβάνει τους περισσότερους δυνατούς προορισμούς.

Το viamichelin που συμβουλεύτηκα, με βάζει να περάσω από Σκόπια. Ήθελα να ρωτήσω, αν υπάρχει δρόμος κατευθείαν από Ελλάδα προς Αλβανία, που θεωρώ ότι είναι και πιό σύντομος. Δεν μπορώ δηλ. να πάω Αθήνα-Γιάννενα-Αλβανία και από εκεί Μαυροβούνιο (Podgorica);

Επίσης, είναι ασφαλής η διέλευση από Αλβανία ή είναι καλύτερα να την αποφύγω; Υπόψη, ότι μέχρι τώρα ο σχεδιασμός μου προβλέπει να κάνω το ταξίδι μόνος, αφού με την παρέα που αρχικά το είχα σχεδιάσει δεν τα βρήκαμε.

Βρε νικόλα ταξιδευτή ,που είσαι να δωσεις τα φωτα σου

Ελπιζω να μην απαγορευεται ενα λινκ για να σε βοηθησω
http://www.mybike.gr/topic/10524-57

Εχουμε περάσει δυο φορές τα Σκόπια και τη ρώην Γιουκοσλαβία και όλα καλά....
http://www.motorsite.gr/article_det.php?racename=GermanyMotoGP07

Για την Αλβανία έχω ακούσει από φίλους ότι δεν υπάρχει πρόβλημα, αλλά οι δρόμοι είναι χάλια!!!!!

Καλό ταξίδι!
Α

Ευχαριστώ πολύ για τη βοήθεια.
Δυστυχώς όμως, το ταξίδι μου πραγματοποιήθηκε από τις 7 μέχρι και τις 14 Αυγούστου, οπότε δεν μπόρεσα να λάβω υπόψη μου τα πολύ χρήσιμα σχόλια και τις άλλες πληροφορίες που μου δώσατε.

Για το ταξιδάκι μου αυτό, σκοπεύω να γράψω λίγα πράγματα τις προσεχείς ημέρες. Προς το παρόν είμαι στην ανασύνταξη και στην προσαρμογή που μοιραία ακολουθεί μετά από μια περίοδο διακοπών.

Αγαπητέ Γιώργο (ΕΚΕΙΝΟΣ) διάβασα αυτά που γράφεις στο link παραπάνω και κάτι μου ήρθε!!!
Το "κεφάλαιο" ΓΕΝΙΚΑ ΣΧΟΛΙΑ που έγραψες, με αντιπροσωπεύει 100%. Θα μπορούσα να είχα γράψει ακριβώς τα ίδια. Πως να το πω: είναι σαν κάποιος να το έχει γράψει για λογαριασμό μου.

Θα διαβάσω όλο το κείμενο και θα τα ξαναπούμε!

vagelat έγραψε:Εχουμε περάσει δυο φορές τα Σκόπια και τη ρώην Γιουκοσλαβία και όλα καλά....
http://www.motorsite.gr/article_det.php?racename=GermanyMotoGP07

Για την Αλβανία έχω ακούσει από φίλους ότι δεν υπάρχει πρόβλημα, αλλά οι δρόμοι είναι χάλια!!!!!

Καλό ταξίδι!
Α

Είναι όπως ακριβώς τα λες: Δεν υπάρχει πρόβλημα και οι δρόμοι χάλια.
Προσεχώς θα γράψω για τις εντυπώσεις μου. Και πάλι ευχαριστώ.

Λίγα λόγια για το ταξιδάκι μου, τώρα παιδιά.

Ταξίδια στο εξωτερικό είχα κάνει πολλά, αλλά χωρίς μηχανή. Πρόσφατα, αποφάσισα με ένα φίλο να περάσω τα σύνορα με την καλή μου. Η αρχική ιδέα ήταν να πάμε μέσω Γαλλίας προς Ισπανία, Γιβλαρτάρ και επιστροφή από Πορτογαλία.

Το σχέδιο παραήταν φιλόδοδοξο: δεν μπορούσαμε να χωρέσουμε τα θέλω μας, στο πρόγραμμα των υποχρεώσεων. Αλλάξαμε ρότα και αποφασίσαμε να πάμε Βουδαπέστη μέσω FΥΡΟΜ, Σερβίας και αφού μείνουμε εκεί για λίγες μέρες να κάνουμε ημερήσια ταξιδάκια στα γύρω κράτη.

Για να μη μακρυγορώ, στο τέλος αποφάσισα να το κάνω μόνος μου το ταξίδι στο εξωτερικό με τη μηχανή μου. Μου πήρε πολλές μέρες να βγάλω το πρόγραμμα του ταξιδιού. Σκοπός μου ήταν να ταξιδέψω, όχι να κάνω τουρισμό και για το λόγο αυτό το ταξίδι που σχεδίασα ήταν προσανατολισμένο στη διαδρομή. Πώς θα ήταν άραγε να ταξιδεύω μέρες πάνω στο μηχανάκι μου: Θα χορτάσω, θα μπουκώσω, θα κάτσω ήσυχα μετά από ένα σύντομο (σχετικά) αλλά μεγάλο ταξίδι;

Αυτά σκεφτόμουν και προχώρησα στο φιλόδοξο σχεδιασμό μου. Δεν με ενδιέφερε είναι η αλήθεια αν θα κατάφερνα να ολοκληρώσω το μεγάλο ταξίδι, με ένοιαζε να το προσπαθήσω και όσο καταφέρω. Αν ένοιωθα ότι δεν αντέχω άλλο, θα έκανα μεταβολή και θα γύρναγα πίσω.

Αφού έγιναν οι απαραίτητες προετοιμασίες, ξεκίνησα στις 7 Αυγούστου και ώρα 06:45 το πρωί. Στη μηχανή είχα tank bag και πλαϊνά σαμάρια με κάγκελα της GIVI, από τα οποία έμεινα απόλυτα ευχαριστημένος. Ήταν σταθερότατα σε όλη τη διαδρομή και μου παρείχαν το χώρο αποθήκευσης που χρειάστηκα, τα αγόρασα δε σε πολύ βολική τιμή.

Πήρα την Αττική Οδό και ακολούθως Κόρινθος - Ρίο - Αντίριο - Αγρίνιο - Αμφιλοχία. Τι να πω για τον κωλόδρομο της Κορίνθου - Πατρών, που έχουν το θράσος οι αλήτες να ζητούν και διόδια! Απίστευτο χάλι. Μεγάλη ουρά συνάντησα και στην είσοδο για Αμφιλοχία. Αρχή του ταξιδιού ήταν όμως και συνέχισα απτόητος προς Άρτα - Γιάννενα και τελικά Κακκαβιά.

Στο δρόμο μετά την Αμφιλοχία συνάντησα άλλες τρεις μηχανές, με τις οποίες πλακωθήκαμε στις κοντρίτσες, οπότε πέρασε μάλλον ευχάριστα (και γρήγορα) η διαδρομή μέχρι τα σύνορα της Αλβανίας. Εκεί σταμάτησα έφαγα κάτι σουβλάκια, ήπια καφέ και περίπου 12:30 πέρασα τα σύνορα και μπήκα στη χώρα των αετών. Οι διατυπώσεις δεν ήταν πολλές στο τελωνείο και ήταν μάλλον σύντομες.

Από Κακαβιά είχα σχεδιάσει να προχωρήσω ηπειρωτικά, όχι παραλιακά. Η διαδρομή ήταν Κακαβιά - Αργυρόκαστρο - Τεπελένι - Φιέρι - Δυρράχιο - Τίρανα (απ' έξω) - Σκόδρα.

Τα πρώτα 50 χλμ ήταν υποφερτά, με δρόμο μιας λωρίδας ανά κατεύθυνση, ελλιπή ως ανύπαρκτη σήμανση και κακή ποιότητα ασφάλτου. Οι άνθρωποι εκεί οδηγούν μάλλον επικίνδυνα, χωρίς αίσθηση του κινδύνου, χωρίς τήρηση κανόνων ασφαλείας και με ταμπέλες που ειδοποιούν ότι γίνονται ... έργα (δεν είδα κανέναν να δουλεύει πάντως, ούτε κάποιο έργο σε εξέλιξη). Το τοπίο μπαίνοντας στην Αλβανία είναι μάλλον ξερό, τα βουνά δεν έχουν πράσινο, σε αντίθεση με τα βουνά στην Ελλάδα που είναι καταπράσινα. Είχε μεγάλη πλάκα, ότι τα βουνά στην ελληνική πλευρά ήταν καταπράσινα και με το που έφτανες στα σύνορα της Αλβανίας υπήρχε η απόλυτη ξεραήλα. Πήγαινα σιγά, φοβούμενος τυχόν αστυνομικά μπλόκα (συνηθισμένη τακτική να τη στήνουν στα σύνορα και να γράφουν αβέρτα τους επισκέπτες), αλλά επιπλέον ήθελα να δω και τη χώρα με τα τοπία της. Στην αρχή λοιπόν χόρτασε το μάτι μου από εγκαταλελειμένα πολυβολεία (με κατεύθυνση την Ελλάδα) και από όσο θυμάμαι δεν υπήρχε τίποτε άλλο αξιοσημείωτο. Επίσης μου έκανε εντύπωση, ότι ανά 50 μέτρα περίπου στο δεξιό μέρος του δρόμου υπήρχαν εικονοστάσια (χωρίς σταυρούς) από αδικοχαμένους σε τροχαία. Κάθε 50 μέτρα, παιδιά δεν υπερβάλλω. Σκέφτηκα, ότι αν θέλουμε να τους αφανίσουμε είναι μάλλον εύκολο: Θα τους δώσουμε αυτοκίνητα δωρεάν και θα σκοτωθούν μόνοι τους στο δρόμο! Έτσι είχε η κατάσταση εκεί.

Στο παρακάτω link είναι φωτο από το τελωνείο στην Κακαβιά:
http://img709.imageshack.us/i/7ay102.jpg/

Όπως έλεγα λοιπόν, ο δρόμος μέχρι και το Τεπελένι ήταν κακός αλλά υποφερτός. Από το Τεπελένι και μετά μιλάμε για εμπειρία. Πρέπει να πω ότι η αρχική ξεραήλα αντικαταστάθηκε από αρκετό πράσινο και υπήρχαν στην πορεία μου αρκετά όμορφα (από πλευρά φυσικού κάλλους) μέρη.

Από Τεπελένι λοιπόν και μετά μια ΚΤΜ Adventure δεν έχει βέβαια κανένα απολύτως πρόβλημα, από το δρόμο που συνάντησα, ο οποίος ήταν χάλια, μικρός με ανωμαλίες, λακούβες, τρύπες και πολύ μεγάλα κομμάτια χωρίς άσφαλτο. Μιλάμε για ατόφιο χώμα και βράχια, που στην καλύτερη περίπτωση είχε γαρμπίλι πρόχειρα ριγμένο και απάτητο με αποτέλεσμα να πηγαίνω βάρκα γιαλό στην αρχή. Μετά το πήρα χαμπάρι και όταν πέρναγα τέτοια κομμάτια, κάρφωνα έκτη και 140 χλμ οπότε πέρναγα αέρα. Σαν αποτέλεσμα βέβαια ήταν από μαύρος καβαλάρης που ξεκίνησα, να φτάσω στον προορισμό μου σαν λευκός ιππότης από την ατελείωτη σκόνη που έφαγα.

Κάποια στιγμή είπα να κάνω μια στάση. Βρήκα ένα βενζινάδικο, ΕΚΟ παρακαλώ, και σταμάτησα να βάλω βενζίνη και να πάρω μια ανάσα. Ο υπάλληλος, Αλβανός ετών 52, μίλαγε λίγα ελληνικά αφού είχε δουλέψει στην Ελλάδα (όπως οι πιο πολλοί Αλβανοί) για κάποιο διάστημα. Πιάσαμε την κουβέντα λοιπόν και μου έλεγε τον πόνο του και πόσο χάλια περνάνε εκεί, όταν το μηνιάτικό του είναι 5000 ΛΕΚ, δηλαδή περίπου 40 ΕΥΡΩ και πως ο ιδιοκτήτης είναι Έλληνας. Ήταν πάντως πολύ εξυπηρετικός, μου έδωσε μάλιστα και τη μάνικα να πλύνω λίγο την αλυσίδα και να τη λαδώσω, αφού με τόση σκόνη που είχε πάνω της, δεν ήμουν σίγουρος αν θα γυρίζει καν.

Η βενζίνη βέβαια ήταν πάμφθηνη και οι άνθρωποι εξυπηρετικοί. Ήπια και ένα εσπέσο και τον ρώτησα τι γίνεται με τα τόσα εικονοστάσια στο δρόμο. Σκοτώνονται με ρυθμό 4 περίπου την ημέρα στην περιοχή μας, μου έκανε. Και πραγματικά ενώ πίναμε καφέ, στο δρόμο μπροστά μας, που είχε και μια τυφλή στροφή, δυο φορές παραλίγο να γίνει ατύχημα.

Τέλος πάντων, τον ευχαρίστησα του άφησα και 10 ΕΥΡΩ να πάρει κάτι για πάρτη του όπως του είπα και αποφάσισα να συνεχίσω το δρόμο μου(?). Πάντως, όχι ότι με ένοιαξε δηλαδή, μου πήρε δυο ΕΥΡΩ για το εσπρεσάκι που αποκλείεται να κόστιζε πάνω από 0.50. Χέστηκα για τα λεφτά, αλλά είναι μάλλον χαρακτηριστικό της συγκεκριμένης φάρας.

Ξαναβγήκα στο δρόμο (?) και άρχισα να σκέφτομαι τι πήγε λάθος στο σχεδιασμό μου. Περίμενα να φτάσω στο Φιέρι πολύ νωρίτερα, αλλά με τον τρόπο που οδηγούν οι Αλβανοί και με το συγκεκριμένο οδικό δίκτυο, απόσταση 20 χλμ ήταν πλέον υπολογίσιμη απόσταση και βάσανο απίστευτο. Τελικά έφτυσα αίμα να φτάσω στο Φιέρι, που σύμφωνα με τις πληροφορίες που είχα πάρει από διάφορους γνωστούς ο δρόμος γινόταν πολύ καλός.

Πραγματικά ο δρόμος ήταν καλός και βατός (μετά το χώμα που είχα φάει μου φάνηκε σαν autoban). Η χαρά μου όμως κράτησε λίγο. Η κίνηση που είχε ο δρόμος ήταν πέρα από κάθε φαντασία, ένα μόνιμο μποτιλιάρισμα, που γινόταν εξαιρετικά έντονο από τις ορδές των αυτοκινήτων που συνόδευαν τους ατελείωτους νεόνυμφους σε ένα λαϊκό πανηγύρι χωρίς προηγούμενο. Μιλάμε εκείνο το Σάββατο θα πρέπει να παντρεύτηκε η μισή (τουλάχιστον) Αλβανία! Και καλά, θα ρωτήσει κάποιος, γιατί δεν έβγαινες στο αντίθετο ρεύμα, όπως στην Ελλάδα και να τους περάσεις όμορφα-όμορφα;

Δικαιολογημένη η ερώτηση, αλλά δεν έχεις υπόψη σου όλα τα δεδομένα. Η φουλαρισμένη (κατ' ευφημισμό) εθνική οδός, ήταν απολύτως πήχτρα από αυτοκίνητα και από τις δυο κατευθύνσεις, αλλά και από πεζούς (ναι, ναι) που τη διέσχιζαν κάθετα ή την περπατούσαν αντίθετα στο ρεύμα κυκλοφορίας πεζοί ή και με ποδήλατα. Οι λοιποί οδηγοί έτρεχαν όταν μπορούσαν πολύ, κάνοντας προσπεράσεις χωρίς νόημα, βγαίνοντας ριψοκίνδυνα στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας και γω νάχω μείνει μαλ__ας με την απορία: πως γίνεται και δεν τρακάρουν??

Νόμιζα ότι το ταξίδι δεν θα τελειώσει ποτέ, είχαν αρχίσει να με πονάνε τα χέρια μου και το αριστερό πόδι μου έδινε σήματα για επικείμενη κράμπα. Άρχισα να σκέφτομαι στα σοβαρά το ενδεχόμενο να διανυκτέρευα κάπου στην Αλβανία.

Μια φωτο στην πρώτη μου στάση στην Αλβανία, στην έξοδο του Αργυρόκαστρου



Uploaded with ImageShack.us

Άποψη του τοπίου λίγο πριν την είσοδο στο Τεπελένι.



Uploaded with ImageShack.us



Uploaded with ImageShack.us

Βενζινάδικο ευρωπαϊκών προδιαγραφών κάπου στο Φιέρι. Προσέξτε το αυτοκίνητο που είναι σταματημένο μέσ' τη μέση, ενώ υπάρχει χώρος για parking. Θυμίζει κάτι κάφρους συμπατριώτες μας, έτσι?



Uploaded with ImageShack.us

Με τα πολλά φτάνω στο Δυρράχιο (Durres για τους ιθαγενείς). Μεγάλη πόλη, παραλιακή, με κάποια ευπρεπή εως πολύ καλά ξενοδοχεία και βεβαίως αξιοσημείωτη κίνηση. Συνέχισα με κατεύθυνση προς Τίρανα και από κει για Σκόδρα.

Λόγω της κίνησης είχα τη δυνατότητα να παρατηρώ το δρόμο και τον κόσμο. Περιττό να τονίσω ότι ο βασιλιάς του δρόμου στη γειτονική μας χώρα είναι η Mercendes Benz. Όλοι οι καθωσπρέπει Αλβανοί πρέπει να δηλώνουν την καλή τους κατάσταση, κυκλοφορώντας μια μερτσέντα. Παλαιότερα μοντέλα βέβαια, αλλά σερμεντέ! Πολλά συνεργεία "εξουσιοδοτημένα" για τη συντήρηση των συγκεκριμένων αυτοκινήτων. Και κάθε λίγα μέτρα, πλυντήριο αυτοκινήτων. Τα περισσότερα από αυτά ήταν πρόχειρα παραπήγματα με μια Karcher μέσα και έτοιμο το πλυντήριο. Συνάντησα επίσης και κατάστημα γενικού εμπορίου, με ανταλλακτικά κάθε είδους αυτοκινήτου. Λυπάμαι ιδιαίτερα που το λέω, αλλά το μυαλό μου πήγε κατευθείαν και αποκλειστικά σε κλεπταποδόχο ιδιοκτήτη. Τα κλέβει στην Ελλάδα και τα πουλάει εδώ σκέφτηκα ο θρασύς. Όσον αφορά τα σπίτια, σε όλη τη διαδρομή υπήρχαν τα φτωχά και ψιλο-ερειπωμένα καθώς και τα μεγαλοπρεπή, χτισμένα σε μια περιοχή όπου η έλλειψη των λοιπών υποδομών (πχ δρόμοι) ήταν προφανέστατη.

Μετά από καμπόση ταλαιπωρία, νάσου η αφεντιά μου στη Σκόδρα (Shkoder για τους ντόπιους). Μου φάνηκε μεγαλύτερη και πιο ωραία πόλη και από το Δυρράχιο. Μάλλον η καλύτερη της Αλβανίας (από όσες είδα βεβαίως). Συνέχισα το δρόμο μου πρς μια κωμόπολη, που τη λένε Koplic και η οποία στη συνέχεια οδηγεί στο Μαυροβούνιο που ήταν και ο τελικός μου προορισμός για την πρώτη μέρα του ταξιδιού μου. Στην προσπάθειά μου να βρώ την έξοδο για το Koplic χρειάστηκα βοήθεια. Ζήτησα από ένα ντόπιο, ο οποίος δεν μιλούσε ελληνικά, αλλά άφησε τη δουλειά του ο άνθρωπος, πήρε το αυτοκίνητό του και με έβαλε να τον ακολουθήσω μέχρι να μου δείξει ασφαλώς το δρόμο.
Γενικά οι άνθρωποι ήταν εξυπηρετικοί, όπως το σύνολο των Βαλκανίων πιστεύω.

Η κατάσταση στο δρόμο εν τω μεταξύ εξακολουθούσε να είναι το ίδιο άθλια, που η κούρασή μου την έκανε αβάσταχτη. Πίστευα ο ηλίθιος, ότι ο δρόμος που οδηγεί σε ένα άλλο κράτος (το Μοντενέγκρο) θα ήταν ευπρεπής τουλάχιστον. Μεγάλο λάθος! Σκοτεινιασμένοι δρόμοι (είχε πάρει να βραδιάζει στο μεταξύ), μικροί, στενοί, με ατελείωτες λακούβες και διαστήματα με χώμα, που τώρα είχαν χειροτερέψει αφού επέστρεφαν οι διάφοροι βοσκοί από τα βοσκοτόπια τους. Έτσι βραδιάτικο, σε δρόμο χωρίς φωτισμό συναντούσες βόδια (ναι βόδια, δεν έκανες λάθος), τα οποία βάδιζαν αργά μέσα στη μέση του δρόμου υπό την καθοδήγηση του βοσκού που επωχούμενος επί ποδηλάτου παρακαλώ, τα σαλαγούσε νυχτιάτικα.

Συνέχισα, σαν αφιονισμένος, πείσμωσα να φτάσω κάποια στιγμή, άλλωστε είχα κλείσει μέσω διαδικτύου ξενοδοχείο στην Podgorica την πρωτεύουσα του Μαυροβουνίου. Δυστυχώς δεν έχω κάποιο παράδειγμα πολύ κακού επαρχιακού δρόμου στην Ελλάδα, ώστε να σας δώσω να καταλάβετε που ακριβώς οδηγούσα. Άρχισα να αμφιβάλλω για το αν έχω πάρει σωστή κατεύθυνση και σκεφτόμουν με καχυποψία τον τύπο από τη Σκόδρα, που μου έδειξε το δρόμο προς Koplic. Μιλάμε για ατελείωτη ερημιά, κάτι σαν απόμερη τοποθεσία για να συνουσιασθείς με την παράνομη ερωμένη σου και δεν θέλεις να σε πάρει κάποιο αδιάκριτο μάτι.

Και τελικά, εκεί που νόμιζα ότι θα πέσω κάτω, να τα φώτα του τελωνείου. ΅Επιτέλους έφτασα. Η Podgorica είναι πλέον κοντά. Θα κάνω μπάνιο, θα φάω και θα κοιμηθώ επιτέλους!

Οι διατυπώσεις στο τελωνείο (και το αλβανικό και του Μαυροβούνιου) ήταν σχετικά σύντομες και έτσι γρήγορα άνοιξα γκάζι προς τον πολιτισμό. Ο δρόμος μετά το τελωνείο προς την Podgorica ήταν καλός, δηλ. ασφαλτοστρωμένος. Κατά τα άλλα ήταν αρκετά στενός, χωρίς διαγράμμιση κάτω (έτσι θυμάμαι) και χωρίς καθόλου φωτισμό. Επιπλέον η τοποθεσία ήταν ανησυχητικά ερημική. Κοίταξα προς τον πίνακα οργάνων της ΚΤΜ, σε μια ανεξήγητη και ηλίθια προσπάθεια να ψυχολογήσω την κατάστασή της: Θα με πας μέχρι τον πολιτισμό ή θα με αφήσεις εδώ και θα με βρούν αύριο μισοφαγωμένο από τους λύκους?

Η ΚΤΜ βέβαια δεν καταλάβαινε τίποτε και μετά από κάποια λίγα χιλιόμετρα, αντίκρυσα τα φώτα της πόλης. Επιτέλους πολιτισμός. Σταμάτησα σε ένα βενζινάδικο και φούλαρα τη μηχανή. Μετά από λίγο έμπαινα στην πρωτεύουσα του Μαυροβουνίου. Κόσμος κυκλοφορούσε έξω, διάφορα κέντρα και εστιατόρια γεμάτα κόσμο που διασκέδαζε και όλα ήταν απίθανα. Έπρεπε τώρα να βρω το ξενοδοχείο μου. Ρώτησα ένα ζευγάρι ηλικιωμένων, οι οποίοι το πήραν πολύ προσωπικά και με την παρέμβασή τους έφτασα στο ξενοδοχείο.

Πάρκαρα τη μηχανή στο εσωτερικό του ξενοδοχείου και έκανα check-in. Ο ξενοδόχος νεαρός, εξυπηρετικός και φιλικός. Του είπα για φαγητό και μου είπε ότι η κουζίνα του ξενοδοχείου δυστυχώς έχει κλείσει. Τον παρακάλεσα να μου παραγγείλει μια πίτσα απ' έξω, πράγμα το οποίο και έκανε ευχαρίστως. Η πίτσα ήταν πεντανόστιμη και πανάκριβη (πήρα το μέγεθος γίγας), δηλ. 5 ΕΥΡΩ. Έφαγα και ξεράθηκα στον ύπνο.


Την επόμενη το πρωί, έκανα απολογισμό ταξιδίου, τρώγοντας ένα μάλλον πλούσιο πρωινό. Είχα διανύσει 907 χιλιόμετρα, είχα πληρώσει 83,50€ για βενζίνη (ο λογαριασμός ανέβηκε γιατί η βενζίνη στην Ελλάδα ήταν πολύ ακριβή), είχα δώσει 25,50€ συνολικά για καφέδες και φαγητό και το ξενοδοχείο μου κόστισε 32€ Σύνολο 141€.

Το προσωπικό του ξενοδοχείου στο Μαυροβούνιο ήταν πολύ εξυπηρετικό, όπως είπα και προηγουμένως. Μόλις έφαγα, ζήτησα ένα λάστιχο και έπλυνα τη μηχανή για να φύγουν τα χώματα και να μπορέσω να λαδώσω την αλυσίδα. Με σκέτο νερό, το επίμονο αλβανικό χώμα κολλημένο σα στρείδι πάνω στην αγαπημένη μου, αρνιόταν πεισματικά να φύγει. Πήρα λοιπόν μια πετσέτα μπάνιου από το δωμάτιο και αφού την έβρεξα σκούπισα και καθάρισα τις μπότες και τα ρούχα μου από τη σκόνη. Με την ίδια πετσέτα καθάρισα και την ΚΤΜ που συνήλθε και ξανάδειξε.

Έπιασα κουβέντα με το προσωπικό του ξενοδοχείου και ένα ταξιτζή φίλο τους. Δεν ήθελαν να πιστέψουν ότι ήρθα αυθημερόν από την Ελλάδα και δεν μπορούσαν να δεχθούν -ιδιαίτερα ο ταξιτζής- ότι θα πήγαινα Βελιγράδι σήμερα. Μου πρότειναν να επισκεφθώ τα παραλιακά κομμάτια του Μαυροβουνίου και ιδιαίτερα την πόλη Budva (ή κάπως έτσι), που κατά τα λεγόμενα του ταξιτζή ήταν φουλ από απίστευτες γκόμενες. Υποσχέθηκα στον εαυτό μου να ξανάρθω στο Μαυροβούνιο και ιδιαίτερα στις παραλίες του. Άλλωστε οι δαλματικές ακτές και οι ακτές της Αλβανίας ήδη είχαν τεθεί σαν προτεραιότητα στο μυαλό μου, για το επόμενο ή για κάποιο επόμενο τέλος πάντων ταξίδι.

Λίγα λόγια για το Μαυροβούνιο τώρα. Πρόκειται για μια όμορφη χώρα, αλλά ασφελέστερη άποψη θα έχω όταν ξαναπάω μια φορά ακόμη. Η αλήθεια είναι ότι μετά το χάος της Αλβανίας, μου φάνηκε αρχικά σαν παράδεισος και σαν μέρος που θα μπορούσα να ζήσω. Δεν χρειάστηκα τίποτε για να μπω στα σύνορα, παρά μόνο το διαβατήριό μου, καθώς η πολιτική τους είναι να ενισχύσουν τον τουρισμό και έτσι έχουν καταργήσει τις διατυπώσεις για τους ευρωπαίους πολίτες. Νόμισμα της χώρας είναι το ΕΥΡΩ παρακαλώ, το οποίο έχουν υιοθετήσει αν και η επίσημη χώρα δεν έχει βέβαια τη δυνατότητα να "κόβει" νομίσματα. Ο ξενοδόχος μου είπε ότι ήταν απόλυτα ευχαριστημένοι που ανεξαρτητοποιήθηκαν και έφυγαν από τη Σερβία, καθώς αμέσως μετά άρχισαν να αναπτύσσονται και να κτίζουν και να βλέπουν προκοπή, σε αντίθεση με το διάστημα που ήταν ενωμένοι με τη Σερβία, όπου κατά την άποψή του ήταν παραμελημένοι. Πρέπει να ξέρετε ότι οι Σέρβοι "την άκουσαν" με την απόσχιση του Μαυροβουνίου, αφού πλέον η Σερβία ως ανεξάρτητο κράτος δεν έχει πρόσβαση στη θάλασσα. Έτσι καταργήθηκε και το πολεμικό ναυτικό της Σερβίας και στη θέση του έφτιαξαν παραποτάμιο ναυτικό, αφού από ποταμούς είναι τίγκα.

Τέλος πάντων, χαιρέτισα τους φιλόξενους Μαυροβούνιους και ξεκίνησα να κάνω αρχικά μια βολτίτσα στην Podgorica να δω και πως είναι. Έβγαλα μερικές φωτο (θα κατεβάσω μετά, πιο κάτω) και η άποψή μου είναι ότι η Podgorica είναι μια όμορφη πόλη, καθαρή, πνιγμένη στο πράσινο και με πολύ ωραίο κόσμο. Μετά την Αλβανία και τη μιζέρια, οι κοπέλες του Μαυροβουνίου ήταν απλά κορυφαίες.

Πήρα λοιπόν το δρόμο για Βελιγράδι ακολουθώντας τη μια και μοναδική ταμπέλα (δεν βρήκα άλλη και η συγκεκριμένη χώρα έχει μάλλον πρόβλημα με τη σήμανση) και άρχισα να ανεβαίνω τα βουνά του Μαυροβουνίου, που και όμορφα ήταν και γραφικά. Πέρασα από ωραία χωριουδάκια, σταμάτησα και ρώτησα και κάποιο αυτόχθονα αν πηγαίνω καλά, ανάθεμα αν κατάλαβε τι τον ρώταγα και ανάθεμα αν κατάλαβα και γω τι μούλεγε, αλλά μούδειχνε ευθεία προς τα βουνά οπότε σκέφθηκα ότι καλά πάμε. Μετά την εμπειρία της Αλβανίας, η τόσο "εξοχική" διαδρομή προς τη Σερβία δε μου φάνηκε παράξενη. Κάποια στιγμούλα όμως ο δρόμος που είχα πάρει χώριζε στα δυο και διαβάζοντας την ταμπέλα που είχε, δεν μπορούσα να βρω πουθενά να γράφει Βελιγράδι ή Σερβία τέλος πάντων. Σταμάτησα ένα αυτοκίνητο διερχόμενο και κατάλαβα ότι είχα πάρει τελείως λάθος δρόμο! Έτσι ξαναγύρισα πάλι στην Podgorica (ήμουνα 15χλμ μακρυά) και το παράξενο είναι ότι ενώ το τοπίο ήταν το ίδιο που θαύμαζα προηγουμένως τώρα δεν είχα διάθεση για φυσιολατρείες και αηδίες, αλλά κοίταγα πως θα επιστρέψω, μη βγεί αληθινός ο τάξουλας από το ξενοδοχείο, που μούλεγε πως δε γίνεται σε μια μέρα να πας Βελιγράδι.

Τελικά με λίγο κόπο και ρωτώντας διάφορους κατώρθωσα και βρήκα το σωστό δρόμο για τη Σερβία και το Βελιγράδι. Παιδιά η διαδρομή ήταν μαγική, ένα τοπίο καταπράσινο και στο βάθος δίπλα ένα ποτάμι με απότομες πλαγιές και βράχια, που ακολουθούσε το δρόμο, κάποτε με νερά πράσινα, κάποτε γαλανά, πάντοτε καθαρά, είχε και μικρές ακτές και ο κόσμος έκανε μπάνιο εκεί. Μου θύμισε έντονα την Προυσσό στο Καρπενήσι (αν έχετε πάει, αν όχι να πάτε), αλλά μου φάνηκε ακόμη πιό όμορφο και επιπλέον το τοπίο, αυτό το όμορφο τοπίο εκτεινόταν με μικρές παραλλαγές σε ένα μήκος περίπου 30 χλμ. Όπως έμαθα αργότερα ο συγκεκριμένος ποταμός ήταν ο Σάβος (τον λένε Σάβα νομίζω στη Σερβία οι ντόπιοι) και με συντρόφεψε σχεδόν σε όλη τη διαδρομή μου και μέσα στη Σερβία.

Πλησιάζοντας στα σύνορα της Σερβίας, σταμάτησα σε μια καφέ-ταβέρνα σε ένα όμορφο μέρος και ήπια καφεδάκι ελληνικό (τούρκικο δηλαδή) μερακλίδικο και ωραίο και επειδή ήταν σχετικά νωρίς αγνόησα τα ψητά που είχε στη σούβλα ο ταβερνιάρης, με κάποια δυσκολία βεβαίως και το ομολογώ. Έβαλα και τον ταβερνιάρη και με πήρε μια φωτογραφία νάχω να θυμάμαι. Πλήρωσα σε ΕΥΡΩ, τα οποία ήταν αποδεκτά σε όλες τις χώρες που πέρασα και δεν αντιμετώπισα προβλήματα συναλλαγών, μερικές φορές έκανα και χρήση πιστωτικής κάρτας γιατί τι να τα έκανα τα καπίκια που θα μούδιναν για ρέστα;

Ξέχασα να σας πω, ότι πλησιάζοντας στα σύνορα της Σερβίας, έπεσα σε αστυνομικό μπλόκο. Δυο Μαυροβούνιοι μπάτσοι, την είχαν κυριολεκτικά στήσει πίσω από κάτι φυλλωσιές σε μια στροφή και μόλις πέρναγα βγήκε ο ένας από αυτούς στο δρόμο κραδαίνοντας μια **Motocikleta - Bot** ταμπέλα που έγραφε STOP. Νομοταγής και κύριος καθώς είμαι σταμάτησα και τότε με πληροφόρησε ο μπάτσος ότι είχα κάνει παράβαση και είχα πατήσει διπλή γραμμή στη στροφή. Βέβαια, αυτοί αντί διπλής γραμμής έχουν μονή συνεχόμενη, αλλά ποιό νοιάζεται τώρα; Με παρέπεμψε στο μεγάλο αφεντικό, έναν άλλο μπάτσο, το συνεταίρο του, ο οποίος καθόταν στο κρυμμένο περιπολικό και μου ζήτησε το διαβατήριο, το οποίο πρόθυμα του έδωσα. Μετά επειδή τα αγγλικά του ήταν σαν τα δικά μου τα σέρβικα, άρχισε να μου γράφει σε χαρτί πως υπάρχει πρόστιμο, που είναι από 75-100€ και πως θα πρέπει να πεταχτώ μέχρι το Post office να το πληρώσω και μετά να γυρίσω να μου δώσει πίσω το διαβατήριό μου. Του είπα (δεν ξέρω πως, αλλά άμα υπάρχει διάθεση συνεργασίας η άκρη βρίσκεται) ότι επειδή είναι Κυριακή τα ταχυδρομεία είναι κλειστά και ότι θα του ήμουν βαθύτατα υποχρεωμένος αν μπορούσε να καταθέσει αυτός για λογαριασμό μου τα χρήματα, που θα του έδινα βεβαίως. Ήμουν πολύ τυχερός που έπεσα σε ευγενικό και τίμιο άνθρωπο, ο οποίος σεβάστηκε το γεγονός ότι ως τουρίστας θα άφηνα και κάποια λεφτά στη χώρα του και τελικά ρε παιδιά ο άνθρωπος δέχθηκε αυτός να πάει να καταθέσει το πρόστιμο την επομένη που θα άνοιγαν τα ταχυδρομεία. Μου έκανε και μια μεγάλη έκπτωση στο πρόστιμο (εκεί φαίνεται έχουν τη δυνατότητα, όχι σαν τους δικούς μας εδώ) και τελικά πήρε μια εικοσαρούμπα και με άφησε να φύγω, συμβουλεύοντάς με (τι καλός άνθρωπος) να προσέχω στο μέλλον να μην πατάω τη συνεχόμενη γραμμή.

Φίλε, μπράβο.Πολύ ωραίο ταξίδι και πολύ ωραία περιγραφή.
Ειδικά με τον καλό μπάτσο που έτυχες, ήσουν πολύ τυχερός. Και να δείς οτι δεν θα είναι ο μόνος καλός μπάτσος που υπάρχει στο Μαυροβούνιο.


Να υποθέσω οτι έχει και συνέχεια έτσι ? Γιατί κάπως απότομα κόπηκε η περιγραφή της περιπλάνησης.
Ίσως να είναι και καλή ιδέα να παραθέσεις και κάποια στοιεία, όπως τα ξενοδοχεία που έμεινες με κάποια στοιχεία, (π.χ τιμές, αν είχε κλειστό πάρκιγκ κλπ), για κάποιον που θα ήθελε να πάει απο κεί. Λέω, ίσως.

Βεβαίως και έχει συνέχεια. Είμαστε στην αρχή ακόμη.

Θα ήθελα να ζητήσω συγνώμη που κουράζω και το δίνω λίγο-λίγο σε συνέχειες λες και είναι μυθιστόρημα, αλλά δυστυχώς μου έχουν πέσει πολλές υποχρεώσεις μαζί και δεν μου περισσεύει πολύς χρόνος.
Πίστευα να το τελειώσω μέσα στο Σαββατοκύριακο, αλλά δυστυχώς μου προέκυψε ταξίδι εκτός Αθηνών, οπότε θα πάει λίγο παραπίσω.

Το ξενοδοχείο στο Μαυροβούνιο λεγόταν IDEAL και ήταν πολύ καλό για τα λεφτά που ήθελε. Με λίγα λόγια το συνιστώ για όποιον σκοπεύει να ταξιδέψει κατά κει.

Μερικές φωτο από Μαυροβούνιο:


Uploaded with ImageShack.us
O συμπαθητικός και εξυπηρετικός ξενοδόχος του IDEAL.



Uploaded with ImageShack.us

Η αφεντιά μου μπροστά στο ξενοδοχείο, έτοιμος για αναχώρηση.

Μερικές φωτο της πόλης Podgorica και όχι μόνο:


Uploaded with ImageShack.us


Uploaded with ImageShack.us


Uploaded with ImageShack.us


Uploaded with ImageShack.us


Uploaded with ImageShack.us


Uploaded with ImageShack.us

Μαγικές διαδρομές στο δρόμο προς Σερβία


Uploaded with ImageShack.us


Uploaded with ImageShack.us

Μπήκα λοιπόν στη Σερβία. Πρόκειται για μια όμορφη χώρα, με καταπληκτικά τοπία, ψηλά δέντρα και πολύ πράσινο γενικότερα. Η διαδρομή προς Βελιγράδι είχε πάντα παρέα μου τον ποταμό Σάβο, που έδινε άλλη όψη στο τοπίο.

Στο Βελιγράδι έχω ένα φίλο από τα παλιά, που του τηλεφώνησα και του είπα ότι φτάνω στην πόλη του. Έκανε μεγάλη χαρά (νάναι καλά) και μου είπε πως με περιμένει να βρεθούμε. Τον διαβεβαίωσα ότι περί τις 7 το βράδυ θα είμαι εκεί. Πόσο έξω είχα πέσει για μια ακόμη φορά!

Ο δρόμος λοιπόν προς Βελιγράδι ήταν σε καλή γενικά κατάσταση, με μια λωρίδα ανά κατεύθυνση, αλλά δυστυχώς περνάει μέσα από τα χωριά τους (κάτι σαν την παλαιά εθνική οδό Κορίνθου-Πατρών τη δική μας), οπότε όλο το οικοδόμημα των ταξιδιωτικών μου υπολογισμών κατέρρευσε πανηγυρικά. Βάλε μέσα και τα απρόοπτα, τα οποία ναι μεν είχα συνυπολογίσει όταν σχεδίαζα το ταξίδι αλλά όχι σε τέτοια έκταση, οπότε καταλαβαίνεις πόσο έξω έπεσα. Για παράδειγμα, μπαίνοντας σε κάποιο σέρβικο χωριό έπεσα πάνω σε κηδεία. Η αστυνομία είχε κλείσει το δρόμο και η πομπή με τον μακαρίτη (ή την μακαρίτισα) ξεκίνησε αργά, λυπητερά και βασανιστικά προς το κοιμητήρι, που ήταν στην άκρη του χωριού και σε αρκετή απόσταση. Το γεγονός αυτό πρόσθεσε άλλο ένα μισάωρο καθυστέρησης στο ταξίδι μου, το οποίο έτσι κι' αλλιώς δεν πήγαινε με τους ρυθμούς που είχα προϋπολογίσει. Πάντως, το στροφιλίκι μεταξύ των χωριών που συναντούσα ήταν απίστευτο και νομίζω ότι θα πρέπει να επιδιώξετε μια εκδρομή στη Σερβία μέσω Μαυροβουνίου, μόνο και μόνο για τις διαδρομές αυτές.

Οι οδηγοί τώρα σε Σερβία και Μαυροβούνιο ήταν σαφώς καλύτεροι από τους αντίστοιχους της Αλβανίας, αλλά το βαλκανικό γονίδιο ήταν και εδώ παρόν. Πολύ τρέξιμο (μεγάλες ταχύτητες δηλ.) με ανυπόμονες έως και άχρηστες προσπεράσεις χωρίς ουσιαστικό κέρδος, από αυτές που σου δημιουργούν την εντύπωση ότι το ατύχημα είναι θέμα χρόνου. Λίγο πριν νυχτώσει, η θερμοκρασία άρχισε σταδιακά να πέφτει. Το θερμόμετρο της μηχανής σε κάποια στιγμή έδειξε 18,5 C και η κατάσταση δεν παλευόταν. Σταμάτησα δεξιά και φόρεσα το αδιάβροχο για να μπορέσω να συνεχίσω. πρέπει να σας πω ότι φορούσα τρυπητή στολή πάνω κάτω και η δροσερή νυχτερινή αύρα των βουνών της Σερβίας γινόταν εντονότατα αισθητή στο κουρασμένο μου κορμί (τι είπε ο νοματαίος ρε!)

Τελικά παίδες, κατώρθωσα να φτάσω στο Βελιγράδι περί τις 12:30 το βράδυ (11:30 τοπική ώρα) και ο φίλος μου με περίμενε υπομονετικά. Αφού άφησα τα πράγματα στο ξενοδοχείο μου και πάρκαρα τη μηχανή στο κλειστό parking του ξενοδοχείου, βγήκαμε βόλτα στην πόλη. Με γύρισε ξεναγώντας με σε όλη την πόλη με τα πόδια παρακαλώ (εννοείται το κέντρο της παλιάς πόλης, αφού όλο το Βελιγράδι θέλει μέρες να το γυρίσεις). Έχουν ένα πολύ ωραίο στέκι, κάτι σαν την Πλάκα τη δική μας στην Αθήνα ή κάτι σαν τα λαδάδικα στη Θεσσαλονίκη, όπου υπάρχουν πολλά ταβερνάκια με καλό φαγητό και αρκετές περιφερόμενες ορχήστρες που παίζουν διάφορα τραγουδάκια (μέχρι και ελληνικά έπαιζαν) για τις παρέες. Έφαγα μια τοπική σπεσιαλιτέ που τη λέγανε Καρατζώρτζεβα και δεν ξέρω τι ακριβώς ήταν, αλλά ήταν αρκετό σε ποσότητα και πολύ νόστιμο. Μετά πήγαμε βολτίτσα στα στέκια που αράζουν οι Σέρβοι και εντυπωσιάστηκα γενικότερα από το πλήθος των εξαιρετικά όμορφων παρουσιών που συναντούσαμε στο δρόμο. Πολύ όμορφες οι Σέρβες παίδες, άπαιχτες λέμε!

Το Βελιγράδι λοιπόν χωρίζεται, διακρίνεται καλύτερα, στην παλιά πόλη που είναι πιο παραδοσιακή με πλακόστρωτους δρόμους και έχει κτιστεί πάνω σε 17 λόφους (ή σε 50 μου είπε ο φίλος μου; τέλος πάντων δεν ορκίζομαι κιόλας) και στην νέα πόλη που είναι πιό σύγχρονη με ψηλότερα κτίρια και άλλες κουταμάρες. Δυστυχώς δεν είχα το χρόνο να περιηγηθώ και στο νέο Βελιγράδι, πράγμα που άφησα για μια μελλοντική μου επίσκεψη στη Σερβία. Χαρακτηριστικό πάντως είναι ότι στο Βελιγράδι βρίσκεται ο ναός του Αγίου Σάββα, που τυγχάνει να είναι ο μεγαλύτερος σε μέγεθος ναός της ορθόδοξης εκκλησίας παγκοσμίως μιλάμε. Μια επίσκεψη εκεί αξίζει τον κόπο και εγώ σίγουρα θα πάω κάποια στιγμή, αφού δυστυχώς δεν αξιώθηκα να πάω όσο έμεινα στο Βελιγράδι.

Μετά τη σύντομη βραδινή συνάντηση και περιήγηση από το φίλο μου, καληνυχτιστήκαμε και πήγα και ξεράθηκα στην κυριολεξία στο δωμάτιο μου. Η δεύτερη μέρα του ταξιδιού μου είχε φτάσει στο τέρμα της. Απολογισμός ταξιδιού: 531 διανυθέντα χλμ, βενζίνη 24€, ξενοδοχείο 60€, φαγητά και καφέδες 6€ (κέρασε το βραδινό ο φίλος μου στο Βελιγράδι) και extras 20€ το πρόστιμο του Μαυροβούνιου μπάτσου-προστάτη των ξένων οδηγών. Σύνολο 110€.

Καφέ στα σύνορα Σερβίας Μαυροβουνίου


Uploaded with ImageShack.us
Νάμαι και γωωωωωωωωωωω


Uploaded with ImageShack.us